E, da je bar stvarno epilog …

Kada je 2002. godine most na baržama krenuo prema Novom Sadu iz bavarskog gradića Filshofena na Dunavu, u opštini Bečej su već odavno iz ruke u ruku kružile fotografije relativno nove i veoma dobro očuvane konstrukcije mosta, kako je izgledao tamo dok je još spajao dve obale Dunava. Kao i svaki put kad se pokrene bilo kakva zajednička inicijativa dva Bečeja odmah su pokrenute stare „unijatske“ priče o fuziji Bečeja i Novog Bečeja i futurističke vizije kako će jednog dana ovde biti centar prvog vojvođanskog megapolisa sve od Novog Sada do Zrenjanina a most će biti ključna veza koja će spajati dve obale preko Tise. U realnosti most je iznenadio u neku ruku sve, uključujući i Novi Sad i Banovinu jer je za Dunav bio prekratak i previše nizak pa je ponuđen potiskim gradovima, prvenstveno Bečeju jer je naša opština na tom potezu najveća. Naravno, most koji će otvoriti novi „koridor“ je procenjen od velike važnosti za ceo region i Vojvodinu uopšte i samim tim stav je bio da ovo mora biti projekat od velike važnosti na pokrajinskom nivou. Dakle, most je uz sva obećanja pokrajinskih vlasti da će snositi glavnicu troškova oko prevoza i postavljanja i da će pomoći opštini Bečej da ovu veliku investiciju realizuje i izgradi adekvatnu infrastrukturu oko njega , uz veliku pompu i oduševljenje prihvaćen i dovežen u Bečej.
Ispostavilo se da postavljanje mosta nije sklapanja IKEA na-meštaja, za to je potrebno obezbediti uslove i potpuno revi-dirati urbanističke planove grada … to je bio prilično veliki poduhvat koji su opštinske vlasti tada smatrale da je Bečej sa svojom tadašnjim privrednom i ekonomskim položajem u stanju da uradi. … bio je to kraj 2002. godine … samo nekoliko meseci kasnije slika čitave situacije u gradu ali i u celoj državi bila je potpuno drugačija. Pred kraj 2003. godine došlo je do promene vlasti, posledice privatizacije bečejskih preduzeća postajale su sve vidljivije, Bečej i Novi Bečej su krenuli da se glože oko mesta gde će most biti postavljen pa je čitava ideja o megapolisu pala u vodu kao i uvek zbog onih 10 km koliko su dva Bečeja smaknuta. U međuvremenu „garažirani“ most je bio sve skuplji za održavanje. Pored dugova za ležarinu i količine pretpostavljenih sredstava kako za postavljanje tako i za izgradnju neophodne infrastrukture počele su vrtoglavo da skaču. Most je počeo da košta Bečej sve više, čemu je još više doprinela i politička situacija gde je nova opštinska vlast bila u sve većoj koliziji sa pokrajinskom vladajućom garniturom pa je na skupštini grada donešena odluka da se most pokloni Adi … Tu počinje drugi do epopeje … opština Ada (i Čoka) je pored mosta preuzela ugovornom obavezom i sve troškove koje je opština Bečej imala prema pokrajini uključujući i troškove ležarine.
Konačno. most je u Adi postavljen a troškovi izgradnje i održavanja su se povećavali, i kao što se i na početku i pretpostavljalo takva investicija je bila oveći zalogaj i za Bečej u „idealnoj situaciji“, a postala je potpuno nerelano skupa investicija za znatno manju opštinu i sve to u veoma rovitom i politički nestabilnom vremenu (izbori su bili skoro svake godine). Sudski procesi ko će snositi troškove koji su nastali tih godina razvlačili su se godinama. Pokrajina je teretila Bečej jer je naša opštine od pokrajine i tražila pozajmicu pa je ostao da „visi“ dug za ležarinu, demontažu, pokrenut je sudski postupak. Bečej je opet tužio opštinu Ada (i Čoka) jer nisu ispunili obaveze iz ugovora i preuzeli plaćanje svih troškova za demontažu, dopremanje, montažu kako je dogovoreno. Bilo kako bilo, most se još uvek „razvlači“ po sudovima jer su u pitanju milioni dinara tj. stotine hiljada evra koje u današnje vreme opštine (i Bečej i Ada) teško mogu da otplate a da se to drastično ne odrazi na opštinske budžete.
Još 2010. godine od strane Privrednog apelacionog suda doneta je odluka da u postupku koji je pokrenuo Pokrajinski sekretarijat za privredu protiv tada još postojećeg bečejskog „Stankoma“ na ime sudskih troškova Opština Bečej mora da plati 60 miliona dinara, što je negde ovih dana potvrđeno ali se od opštine Bečej, prema novoj preinačenoj presudi, traži da isplati 2/3 tog duga (40 miliona) dinara jer je u međuvremenu „Stankom“ prestao da postoji. Četrdeset miliona dinara će svakako biti veliki udar na opštinski budžet u 2019. godini. Što se tiče sudski procesa koji je naša opština pokrenula protiv opštine Ada, on nije završen pa se još ovek ne nazire epilog … jedno je sigurno ni za jednu stranu u priči neće biti srećnog kraja … ok, Ada bar ima most.